Historia 30-letniej Patrycji Augustyn to kolejny dramatyczny przykład zapaści polskiego systemu ochrony zdrowia. Kobieta doznała udaru krwotocznego, ale zamiast natychmiastowego transportu do specjalistycznego ośrodka przez wiele godzin trwało gorączkowe poszukiwanie karetki i miejsca w szpitalu. Ostatecznie zmarła po około sześciu godzinach od utraty przytomności.
Dziś jej ojciec, Albert Augustyn, nie chce już słuchać kolejnych tłumaczeń urzędników i instytucji. Domaga się jasnego rozliczenia odpowiedzialnych za tragedię oraz ujawnienia pełnej dokumentacji kontroli przeprowadzonych po śmierci córki. Jak podkreśla, od miesięcy odbija się od ściany biurokracji, uników i przerzucania odpowiedzialności.
Sprawa pokazuje skalę chaosu panującego w publicznej ochronie zdrowia. Szpital w Świdnicy nie dysponował odpowiednim transportem medycznym, mimo że chodziło o pacjentkę w stanie bezpośredniego zagrożenia życia. Lotnicze Pogotowie Ratunkowe ostatecznie nie zostało uruchomione, choć – jak wynika z ustaleń – nikt nawet formalnie nie wystąpił o śmigłowiec. Jednocześnie w pobliżu znajdował się wolny ambulans, z którego nie można było skorzystać z powodów formalnych i braku odpowiedniej umowy.
To właśnie ten absurd najbardziej oburza opinię publiczną. W sytuacji walki o życie człowieka procedury, kontrakty i administracyjne bariery okazały się ważniejsze niż szybka pomoc medyczna.
Kontrole po tragedii wykazały wprawdzie, że samo postępowanie diagnostyczne było prowadzone prawidłowo, ale jednocześnie wskazano poważne nieprawidłowości dotyczące organizacji transportu oraz koordynacji działań ratunkowych. NFZ nałożył na placówkę ponad pół miliona złotych kary.
Mimo to rodzina zmarłej nadal ma poczucie, że nikt realnie nie poniósł odpowiedzialności. Dyrekcja szpitala tłumaczy się problemami systemowymi i przerzuca część winy na inne placówki oraz organizację ratownictwa medycznego. Tymczasem dla bliskich Patrycji takie wyjaśnienia brzmią jak próba rozmycia odpowiedzialności.
Szczególnie poruszające są słowa ojca kobiety, który podkreśla, że po śmierci jego córka uratowała życie blisko stu osobom jako dawczyni narządów. Dziś chce stworzenia inicjatywy, która miałaby walczyć o bezpieczeństwo pacjentów i nagłaśniać podobne przypadki.
Ta tragedia pokazuje jednak coś znacznie większego niż pojedynczy dramat rodziny. Pokazuje państwo, w którym ogromne środki wydawane są na administrację, strategie i propagandowe sukcesy, podczas gdy zwykły obywatel w chwili największego zagrożenia może przegrać walkę o życie przez brak dostępnej karetki.
